RPG (Role Playing Games) czyli gry fabularne pojawiły się w latach siedemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Pierwszą z nich była - święcąca tryumfy do dziś - gra Dungeons & Dragons. Wyrosły z planszowych i strategicznych gier figurkowych i wniosły do świata gier zupełnie nową jakość: nieograniczone możliwości ludzkiej wyobraźni. Rozgrywane na planszach perypetie bohaterów przeniesione zostały do wyimaginowanych rzeczywistości, zależnych tylko od pomysłowości uczestników. W ten sposób proste przygody, ograniczające się do pokonywania niezmierzonych lochów i zabijania potworów z czasem ewoluowały w skompliowane fabuły oparte na odgrywaniu bohaterów i złożonych interakcjach z innymi postaciami i światem gry odmalowanym w słowach.
Klasyczne gry fabularne dzieją się właśnie podczas rozmowy. Jeden z graczy nazywany Mistrzem Gry odpowiada za sugestywne przedstawienie fantastycznego świata, pełnego ludzi lub innych istot, ciekawych miejsc i emocjonujących wydarzeń; reszta - wcielając się w bohaterów rodem z filmów lub książek na bieżąco reaguje na jego słowa, opowiadając o swoich poczynaniach. Stara się zachowywać jak fikcyjne postacie, mówić jak one i myśleć jak one - trudno o lepszą gimnastykę wyobraźni!

RPG otwierają przed bohaterami-graczami dostęp do niezliczonej ilości baśniowych światów - czasami kolorowych i miłych, zdarza się, że mrocznych i niebezpiecznych, zawsze jednak pełnych okazji do przeżycia wspaniałej, emocjonującej przygody. Istotą każdej rozgrywki zwanej sesją jest wspólne opowiedzenie pewnej historii. Jej zarys przygotowuje Mistrz Gry - nie ogranicza to jednak możliwości innych graczy - ich postaci, jak w życiu, posiadają wolną wolę i mogą podejmować rozmaite decyzje w zgodzie ze swoim charakterem i realiami. Historia powstaje w ciągłym dialogu, który jest niezwykle twórczą improwizacją. Żadna gra komputerowa nie daje takich możliwości!

Dzięki RPG przez parę godzin możemy wieść życie mężnego wojownika, potężnego czarodzieja, dumnego elfa, wojowniczej księżniczki, poszukiwacza skarbów, pirata, szlacheckiego Pana Brata, rewolwerowca z Dzikiego Zachodu, detektywa, rządowego agenta, ulicznego cyber-rewolucjonisty, kosmicznego zwiadowcy, dziedzica galaktycznego imperium - możemy stać się kimkolwiek zechcemy. Grając konkretną postacią, uczestnik zachowuje się i postępuje dokładnie jak ona: stara się naśladować język, jakim mogłaby mówić, wykonuje charakterystyczne gesty, reaguje emocjonalnie - odgrywa radość swojego bohatera, jego smutek, złość, wzruszenie, składa honorowe obietnice, poprzysięga zemstę, wyznaje miłość... Gra przypomina zajęcia z improwizacji na kółku aktorskim, tyle, że połączone z wyśmienitą zabawą. Obowiązuje jednak zasada "no touch": nie ma mowy o żadnym kontakcie fizycznym: przyłożeniu komuś mieczem lub pięścią albo związaniu poszukiwanego zbiega, - może z wyjątkiem serdecznego uścisku dłoni.

Wszelkie kwestie, których nie da się rozstrzygnąć poprzez odpowiedni opis albo rozmowę między postaciami zostają rozwiązane przez użycie tak zwanej mechaniki gry, czyli zestawu schematycznych reguł, rządzących rozgrywką i danym wyobrażonym światem, często odwołujących się do rzutu kostką. Dodaje to rozgrywce emocji związanych z czynnikiem losowym: uda mi się przeskoczyć z dachu na dach, czy runę na bruk gwarnej uliczki?, zdołam przechytrzyć złośliwy program zabezpieczający bazę danych w cyberprzestrzeni, czy też ktoś wytropi mój ślad w sieci?.

Rozmaite gry opisane w niezliczonej ilości podręczników - zwane systemami - oferują obok ciekawych fantastycznych światów, będących polem przygód bohaterów, mechanikę - czyli sposób rozpisania różnych niecodziennych czynności i charakterystyk bohaterów na punkty, z którymi porównuje się rzut kostkami. Na przykład: w Warhammerze gracz chce sprawdzić, czy jego postaci uda się złapać niezwykle cenny magiczny zwój turlający się po pokładzie statku rozkołysanego podczas nawałnicy. Porównuje wtedy wynik rzutu kostką z cechą Zręczność jego postaci (która wynosi - powiedzmy - 46). Jeśli wyrzuci dwiema kośćmi dziesięciościennymi (wyniki od 1 do 100) liczbę mniejszą od lub równą wartości tej cechy, bohaterowi uda się chwycić zwój zanim ten wpadnie w kipiące morskie fale.

W grze oprócz kości często używa się innych rekwizytów - spreparowana stara mapa doda klimatu pirackiej przygodzie, a dynamiczna muzyka podniesie emocje podczas szaleńczego samochodowego pościgu.

Gry fabularne to wspaniała, niezwykła forma rozrywki, w której zacierają się różnice między starszymi i młodszymi: jedenastolatek i trzydziestolatek mogą się spotkać na polu wyobraźni i współdziałać w wyprawie na kraniec świata albo w niebezpiecznym śledztwie. RPG bardzo rozwijają fantazję i uczą zachowań w grupie, są ponadto świetną okazją do szlifowania talentów aktorskich.
Po sesji zaś, kiedy opadną emocje i skończy się przygoda, kiedy Mistrz Gry z powrotem stanie się po prostu Wojtkiem, a elfia złodziejka Thea - Anią, pozostaje satysfakcja niedorównująca obejrzeniu żadnego filmu czy przeczytaniu powieści. Opowieść bowiem, tworzy się tutaj wspólnie i decyduje o jej zakończeniu. Pozostają niezapomniane wspomnienia i być może nowe przyjaźnie.

Zapraszamy do gry! Na naszych obozach otwieramy wrota wyobraźni. Mamy sprawdzonych najlepszych Mistrzów Gry z wieloletnim stażem i cały wachlarz rozmaitych systemów i światów.
Odwagi, przygoda czeka!